دریای هلمند

زادگاهِ رستم و شاهان ساسانی یکی‌ست
شوکت شهنامه و فرهنگ ایرانی یکی‌ست

ارزش خاک بخارا و سمرقندِ عزیز
نزد ما با گوهر و لعل بدخشانی یکی‌ست

ما اگرچون شاخه‌ها دوریم از هم عیب نیست
ریشۀ کولابی و بلخی و تهرانی یکی‌ست

از درفش کاویان آواز دیگر می‌رسد:
بازوان کاوه و شمشیر سامانی یکی‌ست

چیست فرق شعر حافظ، با سرود مولوی؟
مکتب هندی، عراقی و خراسانی یکی‌ست

فرق شعر بیدل و اقبال و غالب در کجاست؟
رودکی و حضرت جامی و خاقانی یکی‌ست

مرزها دیگر اساس دوریِ ما نیستند
ای برادر! اصل ما را نیک می‌دانی یکی‌ست

«تاجکی»، یا «فارسی»، یا خویش پنداری «دری»
این زبان پارسی را هرچه می‌خوانی، یکی‌ست!

مقاله 40) آیا شاهنامه ها افسانه است؟ (بخش 2)

(بخش2 )

1) ما باید از خود بپرسیم که چرا نامهای تاریخی افغانستان و ایران عوض شده است؟ و چرا شاهان پيشدادي وكياني بلخ و زابلستان كه نماد کاملِ قوم آریان و سمبل تاريخ ایران کهن وستون فقرات ريگ بَید و اَوِستا و پارسنامه ها و شاهنامه ها هستند، امروزه از تاريخ نوین افغانستان و ایران حذف شده و افسانه تلقي مي شوند؟

2)  چطور میشود که همه مضامین متون مقدس ویدی و اوستایی و متون پهلوی و تواریخ پارسی و عربی پیش از اسلام و پس از آن به مدت بیش از چهار هزار سال، و این همه آثار باستانی موجود در بلخ و سمنگان و کابل و غوربند و بامیان و جلال آباد و سیستان و قندهار و... به اندازه سخنان افراد مبهم و نامعلوم یونان باستان چون: هِِرودوت و کزنفون و... و یا به اندازه نظرات حدسی و بی بنیاد خاورشناسان یهودی مشرب غربی در قرون اخیر مانند: مستر بارتولد و دارمستتر و کرستِین سِن و گیرشمَن و شُرمَن و الفنستن و نولدِکه و هرتسفلد و... که نامهای اروپایی را یدک می کشند، ارزش علمی و اعتبار تاریخی نداشته باشند؟

شوکت علی محمدی_شاری
هرکه این کتاب را خوانده نظرش را در کامنت بنویسد
دلایلی که آقای محمدی شاری، برای اثبات بومی و آریان‌تباری هزاره ها آورده، برای من قناعت بخش بود مطالعه‌ی این کتاب در حوزه تاریخ هزاره برای من بسیار سودمند بود و تازگی داشت.
آقای محمدی، با مطالعه تطبیقی کتاب اوستا، گویش و لهجه، فرهنگ و آداب رسوم جامعه هزاره را بر رسی کرده و قدامت و بومی بودن هزارها را از دوره «ایران-ویج» آریانای کهن، ثابت میکند. 

دخت افغان نیستم، دخت خراسانم هنوز
دخت کابل از تن خود تا بدخشانم هنوز

دخت تاجیک از هزاران ساله ی این میهنم
کیست گوید نیستم خون نیاکانم هنوز؟

تو که خود را از تبار خود بنامی، باک نه
من اگر نامـــم، زنی با تیــــر آسانم هنوز

تو که خواهی دوست داری مادرت را، آک نه
من که خواهم دوست دارم، دشنه بارانم هنوز

تو زبانت را که می نازی کسی چیزی نگفت
من اگر نازم ، زنی مشتی به دندانم هنوز

تو سراسر کــــشور ما را به نامـــت کرده ای
من پی یک پلمه «دانـــشگاه» زنـــدانم هنوز

«جم» بگو «آرش» بگو، «تهمینه» و«رستم» بگو
هی، چرا با این همه دست و گریبانم هنوز؟

میهن من نیست گویا خانه ی من، خاک من
من که بیرون ِ تبارِ خودپـــرستانم هـــنوز؟

باز گویـم باز گــــویم باز گــــویم تاجیـــکم
بودم و هستم و خواهم بود، مــیدانم هنوز

وه، کجا دستی ازین آزاده گی ها می کشم
خو گـرفتن نیـــست با دیــــوار زندانم هنوز

گر به دستت سنگ داری یا که بر دوشت تفنگ
هرچه می خواهد شود، من خویش میمانم هنوز

“بهار سعید “

١٢ قوس (آذر) ١٣٨٩

چــــشمان مرا به« بلـــخ» زیـبا ببــرید 

دســــتان مرا به لــــمس «بابا» ببــرید  ـــــ «کوه بابا»

خـــاکستر قلـــب داغ هجـــرت زده ام

بر سیـــنه ی داغــدار« بکـــوا» ببــرید

 یا پیـــکر مـن روان« آمــــو» ســـازید

یا روح مــرا به جــــسم دریـا بـــــبرید

ســـوز جگـــر نشــــسته در خـــــونم را

بر مــــشهد «کــندهـار » بی مـا بـــبرید

 خشت وگل وسنگ از استخوانم سازید

بـــر ساخــــتن « کابـــل » فــردا بــبرید

 صـد بـوسـه ی عـاشــقـانه از لب هایـم

بـــر چـــهـــره ی زرد چـــمـــن ما ببــرید

   "بهار سعید"

👍👍🙏🙏🙏